|
V E Y S E L K A R A N İ
Veysel, Karen köyünde çobanlık yapan garip biridir. Güttüğü develer için ücret bile istemez. Eline geçeni de zekat diye dağıtır. Sessizdir. Issız vadilerde, kaya kovuklarında ibadet eder. İnsanlar ona hep divane gözüyle bakarlar.
Veyselin gözleri görmeyen yaşlı bir annesi vardır. Veysel onun eli ayağı, gözü kulağıdır. Yedirir, içirir, yıkar, paklar. Annesine bebek gibi bakar. Adeta annesine kölelik eder.
Veysel, Allah ve Resulüne duyduğu tanımsız ve sonsuz aşkla yanmaktadır. Medine’ye Allah Resülü Hazreti Muhammed Efendimizin hicret ettiğini duyar. Efendimizin hasreti kor olur, ciğerini yakar. Onu bir kez, ama bir kez görebilse, bir solukluk olsun sohbetinde bulunabilse.
Annesi bu uzun ve büyük hasret yolculuğuna razı değildir. Annesinin sözünden hiç çıkmayan ve çıkmayacak olan Veysel hasretini yüreğine gömer. Ama o günden sonra daha fazla ağlar, daha fazla yalvarır.
Ana yüreği dayanamaz. Tek şartla izin verir, Resulullahı sadece evindeyse görecektir. Resulullah evinde yoksa aramayacak, hemen dönecektir… Uzun, zorlu bir yolculuktan sonra Medine'ye varır. Kapıyı Peygamber Efendimizin Hanım açar… Resullah evinde yoktur… Oysa Veysel annesine söz vermiştir ...
|
|